| กะเหรี่ยงในด้านตะวันตกของภาคกลางประเทศไทยมีอยู่จำนวนไม่น้อย จากจังหวัดตากไล่ลงมาถึงจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ คาดว่าอาจมีถึง 100,000 คน โดยเป็นกะเหรี่ยงในจังหวัด กาญจนบุรีราว 30,000 คน ส่วนใหญ่เป็นหมู่บ้านกะเหรี่ยงโป บางหมู่บ้านเป็นกะเหรี่ยงสะกอ บางหมู่บ้านอยู่ปะปนกันระหว่างกะเหรี่ยงโปและกะเหรี่ยงสะกอ นอกจากนั้นยังมีตองสู (กะเหรี่ยงอีกพวกหนึ่ง) อยู่เล็กน้อยไม่กี่คน
กะเหรี่ยงเหล่านี้อาศัยอยู่ตามภูเขาทางทิศตะวันตกของประเทศไทยมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว มีบทบาทในประวัติศาสตร์ชาติไทยหลายครั้งหลายคราว สามารถปรับตัวจนได้รับความยอมรับจากสถาบันพระมหากษัตริย์มาแต่โบราณ มีส่วนสำคัญในการปกป้องรักษาผืนแผ่นดิน เพราะเป็นทั้งด่านหน้า กองสอดแนมและกำลังพลในการต่อสู้กับพม่า มาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาจนสมัยกรุงรัตนโกสินทร์
ความสัมพันธ์ระหว่างชาวกะเหรี่ยงกับคนไทยดำเนินมาเนิ่นนามด้วยสันติสุขและความกลมเกลียวยิ่งกว่าชาวไทยภูเขา (ชาวเขา) อื่นที่มีต่อคนไทย ปัจจุบันนี้ กะเหรี่ยงโดยเฉพาะในเขตจังหวัดกาญจนบุรี อุทัยธานี และตาก ถูกตราโดยรัฐว่าเป็นตัวการสำคัญในการตัดไม้ทำลายป่า บุกรุกอุทยานแห่งชาติและเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า การเกษตร แบบโค่นเผาของกะเหรี่ยงเป็นการทำไร่เลื่อนลอยที่ทำลายป่าไม้ สัตว์ป่าและสภาพแวดล้อม ซึ่งไม่เป็นความจริงเลย
|